Bulut Çobanı ve Konuşan Fırtınalar
Yüksek dağlarda yaşayan Ela, bulutları yönlendirme yeteneğiyle doğmuştu. Ancak bu sefer karşısında konuşan, öfkeli bir fırtına bulutu vardı. Fırtına, insanların doğaya saygısızlığı yüzünden öfkelendiğini söylüyordu. Ela, fırtınayı sakinleştirmek için ona insanların da iyi yönlerini göstermek zorundaydı.
Ela, dağların en yalnız tepesinde, bulutlarla konuşarak yaşardı. Ona “Bulut Çobanı” derlerdi. Bulutları uslu kuzular gibi güdüyor, onları susuz tarlalara yağmur olarak gönderiyordu.
Bir yaz günü, gökyüzünde alışılmadık büyüklükte, koyu gri bir fırtına bulutu belirdi. Diğer bulutların aksine, bu konuşabiliyordu. “Yeter!” diye gürledi fırtına. “İnsanlar nehirleri kirletiyor, ormanları kesiyor. Artık onlara yardım etmeyeceğim!”
Ela şaşkındı. Hiçbir bulut böyle öfkeli değildi. “Lütfen sakin ol,” dedi. “İnsanların hepsi kötü değil. Sana göstermek istiyorum.”
Fırtına bulutunu alıp bir okul bahçesine götürdü. Çocukların ağaç diktiğini, yerlere çöp atmadığını gösterdi. Sonra bir hastaneye götürdü; doktorların insanları iyileştirmek için gece gündüz çalıştığını anlattı.
Fırtına bulutu biraz yatıştı, ama hâlâ ikna olmamıştı. “Bu kadar iyi insan, neden kötülere engel olmuyor?” diye sordu.
Ela, “Bazen iyilik, kötülük kadar güçlü görünmez,” dedi. “Ama her bir iyi kalp, bir tohum gibidir. Yavaşça büyür ve zamanla tüm dünyayı değiştirir.”
Bu sırada, yaşlı bir adam bahçesindeki kuşlar için su kapları dolduruyordu. Çocuklar, yaralı bir sincabı iyileştirmeye çalışıyordu. Küçük ama anlamlı bu iyilikler, fırtına bulutunun kalbini yumuşattı.
“Belki de haklısın,” diye mırıldandı fırtına. “Belki umut hâlâ var.”
Fırtına bulutu, öfkesini bıraktı. Yağmurunu, kurak topraklara sevgiyle yağdırdı. Ela, o gün çok önemli bir şey öğrendi: En büyük fırtınalar bile, sevgi ve anlayışla sakinleşebilirdi.
