Fısıldayan Ağaç ve Cevapsız Sorular
Ormanın derinliklerinde, insanların sorularına cevap veren kadim bir ağaç yaşardı. Küçük Ada, bir gün ağaca kimsenin soramadığı bir soru sordu: "Neden bazı şeyler hiç adil değil?" Ağaç, bu soruyu cevaplamak için Ada'yı, dünyadaki tüm duyguların saklandığı "Kalb-i Kâinat"a götürecekti.
Ada, her gün Fısıldayan Ağaç’ı ziyaret eder, ona sorular sorardı. Ağaç, bilgece cevaplar verirdi. Ama bir gün, Ada’nın sorusu ağacı şaşırttı: “Neden bazı çocuklar aç uyuyor? Neden iyiler hep kaybediyor?”
Ağaç, dallarını hüzünle salladı. “Bu sorunun cevabı bende değil, evrenin kalbinde saklı,” dedi. Ada’yı köklerinden aşağı, toprağın derinliklerine doğru bir yolculuğa çıkardı.
Yolculuk boyunca, “Umudun Kökleri”ni ve “Sevginin Damarları”nı geçtiler. En sonunda, “Kalb-i Kâinat”a ulaştılar. Burası, dünyadaki tüm duyguların birleştiği, ışıltılı bir yerdi. Ada, burada adaletsizliklerin neden var olduğunu gördü: Her acının bir dersi, her haksızlığın bir tamamlayıcısı vardı. Açlık, paylaşmayı öğretiyor; kaybetmek, mücadele etmeyi hatırlatıyordu.
Ağaç, Ada’ya şöyle dedi: “Adaletsizlik, bir bulmaca gibidir. Her parçası, bir insanın ona verdiği cevapla tamamlanır. Sen, bu hikayenin bir parçasısın.”
Ada, ormandan ayrıldığında, artık sadece sormuyor, aynı zamanda cevapların bir parçası olmak için çabalıyordu. Ağaç ise onunla gurur duyuyor, çünkü biliyordu ki, en güzel cevaplar sorularda değil, eylemlerde saklıdır.
