Keloğlan ile Konuşan Ayna
Keloğlan, bir gün ormanda gezerken parlak bir ayna bulmuş. Ayna sadece görüntüyü göstermekle kalmıyor, aynı zamanda konuşuyormuş! Bu ayna, Keloğlan'ı en büyük macerasına sürükleyecekmiş. Çünkü ayna, padişahın kayıp kızı Prenses Gül'in yerini biliyormuş. Keloğlan, bu sırrı çözmek için aynanın gösterdiği yolu takip edecek, karşısına çıkan tüm zorlukları aynanın bilge sözleriyle aşacakmış.
Keloğlan, ormanda mantar toplarken, bir ağacın dibinde ışıldayan bir ayna görmüş. Aynayı eline alır almaz, ayna konuşmaya başlamış: “Sonunda beni buldun, akıllı Keloğlan!”
Keloğlan önce çok korkmuş, ama aynanın dostane sesi onu rahatlatmış. Ayna, kendisinin Bilge Ayna olduğunu ve padişahın kayıp kızını bulmak için ona yardım edeceğini söylemiş. “Fakat dikkat et,” diye uyarmış ayna, “yolculuğumuzda birçok engel var. Ben sadece yol gösterebilirim, cesaretini senden alacağım.”
Keloğlan, aynayı yanına alıp yola koyulmuş. İlk engel, konuşan bir nehirmiş. Nehir, “Bana en güzel şarkıyı söyle, geçmene izin vereyim,” demiş. Keloğlan, aynanın öğrettiği kadim bir şarkıyı söylemiş. Nehir, mutlulukla coşmuş ve Keloğlan’ı karşı kıyıya geçirmiş.
İkinci engel, kocaman bir devmiş. Dev, “Bana en lezzetli yemeği yap, geçmene izin vereyim,” demiş. Keloğlan, aynanın tarif ettiği şekilde, ormandaki otlardan nefis bir yemek pişirmiş. Dev, yemeği yedikten sonra mışıl mışıl uyuyakalmış.
Sonunda, bir mağaranın derinliklerinde Prenses Gül’ü bulmuşlar. Prenses, kötü bir büyücü tarafından kaçırılmış. Keloğlan, aynanın verdiği akılla, büyücüyü kandırmış. Aynayı büyücüye vermiş gibi yapmış. Büyücü aynaya bakınca, kendi yansıması onu taşa çevirmiş!
Prenses’i kurtarıp saraya götürmüş. Padişah, kızını görünce çok sevinmiş. Keloğlan’a yarısını vereceği hazinesini teklif etmiş. Ama Keloğlan yine kabul etmemiş. “Ben sadece doğru olanı yaptım,” demiş.
Padişah, onun bu alçakgönüllülüğüne daha çok hayran olmuş. Keloğlan’ı danışmanı yapmış. Ayna ise Keloğlan’a, “Artık bana ihtiyacın yok,” demiş. “Çünkü gerçek bilgelik senin yüreğinde.”
Keloğlan, aynayı ormanda bulduğu yere geri bırakmış. Ama arada sırada ziyaretine gidip, onunla sohbet edermiş. Köyde ise herkes onu hem cesareti hem de bilgeliği için saygıyla anarmış.
