Renkli Kalemlerin Gece Şarkısı

Sessiz Kutunun Renkli Sakinleri

Bir varmış, bir yokmuş. Uzak diyarlarda değil, küçük bir masanın üzerindeki karton kutuda bir aile yaşarmış. Bu aile, boya kalemlerinden oluşurmuş. Kutunun içi her zaman çok düzenli ve huzurluymuş.

Gündüzleri kutunun kapağı açılır, kalemler dışarı çıkarmış. Çocuklar onları sevgiyle eline alırmış. Beyaz kağıtların üzerinde dans ederlermiş. Akşam olunca hepsi yuvalarına geri dönermiş. Kırmızı, Mavi, Sarı ve Yeşil yan yana dizilirmiş.

Kutunun kapağı kapandığında içerisi hafifçe kararırmış. İşte o zaman kalemler konuşmaya başlarmış. Kırmızı Kalem, kutunun en yumuşak köşesine uzanmış. Diğer arkadaşlarına bakarak derin bir nefes almış. Hepsi yarın yapacakları resimleri hayal ediyormuş.

Kırmızı Kalem sessizliği bozarak söze başlamış. Sesinde hafif bir gurur varmış. “Ben elmaların ve çileklerin rengiyim,” demiş. “Bensiz bir resim çok eksik kalır.” Diğer kalemler onu dikkatle dinlemiş. Her biri kendi rengini düşünmeye başlamış.

Kimin Rengi Daha Parlak?

Mavi Kalem yerinde hafifçe kıpırdanmış. Nazik bir sesle gülümsemiş. “Haklısın dostum ama beni de unutma,” demiş. “Ben koca gökyüzüyüm. Ben uçsuz bucaksız denizlerin rengiyim.” Mavi Kalem, kendini çok önemli hissediyormuş.

Sarı Kalem ise kutunun ortasında ışıl ışıl parlamış. Neşeyle zıplayarak araya girmiş. “Peki ya ben?” diye sormuş. “Ben güneşin ta kendisiyim. Ben olmazsam dünya karanlıkta kalır.” Sarı Kalem, kutuyu aydınlatmak ister gibi dik durmuş.

Yeşil Kalem bir yaprak gibi titreyerek öne çıkmış. “Sakin olun arkadaşlar,” demiş yumuşakça. “Ben doğayım, ben ormanım. Ben olmazsam ağaçlar boynunu büker. Çimenler rengini kaybeder.” Yeşil Kalem, huzuru temsil ettiğini biliyormuş.

O gece kutunun içinde tatlı bir tartışma başlamış. Her kalem kendi güzelliğini anlatmak istiyormuş. Acaba hangimiz en özeliyiz? diye düşünmüş Kırmızı Kalem. Bu düşünce kutunun duvarlarında yankılanmış. Kalemler birbirlerine bakıp biraz susmuşlar.

Yalnız Boyanan Resimler

Ertesi sabah güneş pencerden içeri süzülmüş. Gökyüzü masmavi bir güne merhaba demiş. Masa sahibi küçük ressam masasına oturmuş. Önce sadece Kırmızı Kalem’i eline almış. Kağıdı boyamaya başlamış ama kağıt çok boş görünmüş.

Resim sadece kırmızı bir leke gibiymiş. Çocuk iç geçirip Kırmızı’yı bırakmış. Bu sefer Mavi Kalem’i almış. Her yeri maviye boyamış ama ortada ne bir çiçek ne de bir güneş varmış. Çocuk biraz üzülmüş.

Boya kalemleri kağıdın üzerinde dururken birbirlerini izlemişler. Tek başlarına ne kadar az şey yapabildiklerini görmüşler. Kırmızı Kalem, yanındaki Mavi Kalem’e yaklaşmış. Sessizce onun gölgesine sığınmış. Hepsi bir şeylerin eksik olduğunu hissetmiş.

İşte tam o an, yaşlı meşe masanın üzerindeki rüzgar esmiş. Odadaki perdeler hafifçe havalanmış. Sanki rüzgar onlara bir şeyler anlatmak istiyormuş. Kalemler o an sadece kulaklarıyla değil, tüm gövdeleriyle etrafı dinlemişler. Doğanın sesini anlamaya çalışmışlar.

Birlikte Parlayan Gökkuşağı

Sarı Kalem, arkadaşlarının yanına yuvarlanmış. “Arkadaşlar, bir fikrim var!” diye seslenmiş. “Eğer Mavi gökyüzü olursa, ben oraya parlayan bir güneş çizebilirim.” Mavi Kalem bu fikri çok sevmiş. Hemen neşeyle onay vermiş.

Yeşil Kalem heyecanla araya girmiş. “Ben de güneşin altına serin çimenler yaparım!” demiş. Kırmızı Kalem de gülümseyerek eklemiş: “Ben de o çimenlerin arasına kırmızı gelincikler kondururum!” Hepsi birbirine sevgiyle bakmışlar.

Küçük ressam kalemleri tekrar eline almış. Bu sefer hepsini sırayla kullanmış. Kağıt canlanmış, renkler birbirine sarılmış. Mavi, sarı, yeşil ve kırmızı yan yana gelince muhteşem bir manzara doğmuş. Çocuk sevinçle ellerini birbirine vurmuş.

Akşam olup kutuya döndüklerinde artık kimse tartışmıyormuş. Kalemler bir bütün olmanın huzuruyla yerlerine yerleşmişler. Her renk kendi değerini, diğerinin yanında daha iyi anlamış. Işıklar sönmüş, kutu uykuya dalmış. Yıldızlar gökyüzünde parlarken, her renk kendi masalını anlatmaya devam etmiş.