Ayakkabı Giymek İstemeyen Kaplumbağa
Ormanın en yavaş ama en inatçı canlısı, minik kaplumbağa Titu’ydu. Bir gün hayvanlar orman koşusu düzenledi. Herkes yeni ayakkabılar giydi, bir tek Titu çıplak ayakla gitmekte ısrar etti. Fakat yarış bittiğinde herkes, onun neden “ayakkabısız kahraman” dendiğini anlayacaktı.
Ormanda bahar gelmişti. Kuşlar cıvıldıyor, tavşanlar sevinçle zıplıyordu. Tilki, “Hadi bu yıl bir yarış yapalım!” dedi. Herkes heyecanlandı.
Maymunlar ipten atladı, geyikler boynuzlarını parlatıyor, sincaplar koşu antrenmanına başlamıştı.
Kaplumbağa Titu da yarışa katılmak istedi. Ama diğer hayvanlar gülüştü.
“Sen mi koşacaksın? Bu yarışta ayakkabı bile zor yetişir!” dedi tavşan.
Yarış günü geldi. Tilki düdüğünü çaldı. Herkes yeni ayakkabılarıyla sıraya dizildi. Tavşanınkiler mavi, sincabınkiler kırmızı, kuşlarınki ise tüylerle süslenmişti.
Titu ise kendi kabuğuna bakıp gülümsedi.
“Benim ayakkabım kabuğumun içinde,” dedi.
Diğerleri kahkahalarla güldü.
“Sen kaybedeceksin Titu!”
Yarış başladı. Tavşan fırladı, geyik atladı, kuşlar alçaktan uçarak öne geçti. Titu yavaşça yürümeye başladı. Her adımı ağırdı ama kararlıydı.
Bir süre sonra yağmur bastırdı. Yol çamur oldu. Hayvanların ayakkabıları ıslanıp ağırlaştı. Tavşanınki kaydı, sincabın ayağına taş girdi, kuşlar çamura bulaşmamak için kenara uçtu.
Ama Titu’nun ayakkabısı yoktu.
Adım adım, çamuru hissetti, suyu hissetti, rüzgârı dinledi.
“Benim ayakkabılarım doğa,” dedi kendi kendine.
Yavaşça finiş çizgisine ulaştığında herkesin ağzı açık kaldı. Tilki düdüğünü çaldı:
“Birinci… Titu!”
Hayvanlar alkışladı. Tavşan yanına gelip başını eğdi.
“Demek ki en iyi ayakkabı, cesaretmiş.”
Titu gülümsedi. “Ayakkabı giymedim çünkü toprağı hissetmek istedim. Onunla dost olunca yol kaybolmaz.”
O günden sonra ormanda bir gelenek başladı. Her yıl yapılan yarıştan önce herkes ayakkabılarını çıkarır, Titu’nun adımlarını hatırlardı.
Ve gökyüzüne doğru yankılanan bir söz duyulurdu:
“Yavaş giden, bazen yolu daha iyi hisseder.”
Bu masaldan öğrendiğimiz ders:
Hız değil, kararlılık kazandırır. Kendi yolunu hissetmek, en pahalı ayakkabılardan bile değerlidir.
