Gümüş Pullu Balığın Fısıltısı
Mavi Dalgaların Kıyısında Bir Sabah
Güneş, masmavi denizin üzerinde yavaşça yükseliyordu. Kıyıya vuran dalgalar yumuşak bir şarkı söylüyordu. Sahilde minik bir kasaba vardı. Bu kasabada Sevgi isminde bir çocuk yaşıyordu. Sevgi doğayı çok seviyordu.
Sevgi her sabah erkenden sahile inerdi. Kumların üzerinde yürümeyi çok severdi. Deniz kabuklarını toplar ve onları incelerdi. Gökyüzündeki martılara neşeyle el sallardı. Kuşlar da ona cıvıltılarıyla karşılık verirdi.
Sevgi o gün deniz kenarında oturuyordu. Rüzgâr saçlarını hafifçe havalandırıyordu. Deniz bugün her zamankinden daha durgundu. Sanki suyun altında bir şeyler oluyordu. Sevgi merakla denizin derinliklerine baktı. Suyun rengi bugün çok parlaktı.
Hava ılık ve huzur vericiydi. Sevgi gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı. Denizin taze kokusunu içine çekti. Sahildeki kumlar ayaklarını gıdıklıyordu. Doğa ona en güzel masallarını anlatıyordu. Sevgi bu sessizliği çok seviyordu.
Küçük Balık ve Gizemli Mesaj
Birden suyun yüzeyinde bir parıltı gördü. Gümüş renkli küçük bir balık zıpladı. Balık, Sevgi’ye çok yakın yüzüyordu. Pulları güneşin altında gökkuşağı gibi parlıyordu. Sevgi şaşkınlıkla bu güzel canlıyı izledi.
Balık sanki ona bir şey anlatıyordu. Küçük ağzını açıp kapatarak bakıyordu. Sevgi eğilip balığa doğru yaklaştı. Acaba bu küçük dostun bir sorunu mu vardı? Balık tekrar suyun üzerine sıçradı. Sonra hızla kayalıkların oraya yüzdü.
Acaba benden yardım mı istiyor? diye düşündü Sevgi. Kalbi heyecanla ve sevgiyle çarpmaya başladı. Balığı takip etmek için ayağa kalktı. Kayaların arasındaki berrak suya doğru yürüdü. Küçük balık orada durup bekliyordu.
Yaşlı meşe ağacı derin bir nefes alır gibi hışırdadı. Sahilin kenarındaki ağaçlar sanki onu selamlıyordu. Sevgi dikkatini tamamen suya verdi. Çevredeki tüm sesler yavaşça uzaklaştı. Sadece denizin o derin sesi kalmıştı. Küçük dostu hala oradaydı.
Doğanın Sesini Kalbiyle Dinlemek
Sevgi, balığın işaret ettiği yere baktı. Suyun dibinde bazı yabancı nesneler vardı. Bunlar denize ait olmayan plastik parçalarıydı. Balıklar bu yüzden rahatça yüzemiyordu. Sevgi, doğayı dinlemenin sadece kulakla olmadığını anladı.
Gerçekten dinlemek, sessizliğin içindeki ihtiyacı fark etmekti. Sevgi ellerini suya daldırıp çöpleri topladı. Her parçayı aldığında su daha da parladı. Küçük gümüş balık neşeyle etrafında döndü. Diğer balıklar da yanına gelmeye başladı.
Sevgi o an ormanın sessizliğini hissetti. Kalbinin sesini dinleyerek doğruyu bulmuştu. Doğanın anlatacak çok fazla hikâyesi vardı. Önemli olan bu hikâyeleri kalbiyle duymaktı. Temizlenen suda balıklar özgürce dans ediyordu.
Deniz şimdi daha mavi görünüyordu. Sevgi topladığı çöpleri geri dönüşüm kutusuna taşıdı. Yorulmuştu ama içindeki huzur bambaşkaydı. Sahil eski temiz ve güzel haline dönmüştü. Küçük balık son bir kez kuyruğunu salladı. Sevgi ona gülümseyerek veda etti.
Gökkuşağı Renklerinde Bir Söz
Güneş batarken gökyüzü turuncuya boyandı. Sevgi, arkadaşlarına bu güzel günü anlattı. Hep birlikte doğayı korumaya karar verdiler. Artık sahil her zaman tertemiz kalacaktı. Sevgi en büyük hazinenin temiz bir dünya olduğunu gördü.
Küçük balıklar yuvalarında şimdi çok mutluydu. Sevgi akşam yatağına yattığında gülümsedi. Penceresinden içeri giren rüzgâr ona fısıldadı. Doğa, kendisine iyi bakanları her zaman ödüllendirirdi. Sevgi huzur dolu bir uykuya daldı.
Her sabah yeni bir umutla başlıyordu. Sevgi artık her canlının dilini biliyordu. Sevgiyle bakınca her yer çiçek açıyordu. Dünya, hepimizin paylaştığı en büyük evdi. Bu evi korumak herkesin elindeydi.
Yıldızlar gökyüzünde parladığında hayat fısıldar; sevgiyle bakan her göz, doğanın kalbindeki o eşsiz şarkıyı duyar.
