Sıcak Kayalar Vadisi’nin İki Dostu: Kertenkele ve Köstebek

Güneşin Altındaki Küçük Yuva

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin taşları sevgiyle ısıttığı Sıcak Kayalar Vadisi varmış. Bu vadide zümrüt yeşili, uzun kuyruklu sevimli bir Kertenkele yaşarmış. Kertenkele, sıcağı ve parlak ışığı çok severmiş. Bütün gün en düz kayanın üzerine uzanırmış.

“Güneş bugün ne kadar da yumuşak,” diye düşünmüş Kertenkele. Kayaların hemen altında ise başka bir yaşam varmış. Kadife tüylü, pembe burunlu çalışkan bir Köstebek orada otururmuş. Köstebek, toprağın derinliklerinde serin tüneller kazarmış. İki arkadaş birbirine hiç benzemezmiş.

Kertenkele yukarıda parıldarken, Köstebek aşağıda sessizce çalışırmış. Köstebek, toprağın içindeki küçük kökleri ve taşları tanırmış. Onlar çok farklı olsalar da kalpleri birmiş. Her sabah birbirlerine selam verip güne başlarlarmış. Bu vadi, dostlukları sayesinde her zaman huzurlu bir yermiş.

Rüzgarın Getirdiği Soğuk Haber

Günler neşeyle akıp geçmiş ve sonunda yaz bitmiş. Sonbahar gelince ağaçların yaprakları turuncuya boyanmış. Rüzgar artık eskisi gibi ılık esmiyormuş. Gökyüzündeki beyaz bulutlar güneşin önünü kapatmaya başlamış. Kertenkele, her zamanki kayasına çıkmış ama titremeye başlamış.

Kertenkele’nin o canlı yeşil rengi birazcık solmuş. Soğuk hava onun narin gövdesini iyice yavaşlatmış. Ayaklarını hareket ettirmekte bile zorluk çekiyormuş. Tam o sırada toprağın altından tanıdık bir tıkırtı duyulmuş. Köstebek, pembe burnunu dışarı çıkarıp etrafa bakmış.

Yaşlı meşe ağacı derin bir nefes alır gibi hışırdamış. Köstebek, arkadaşının halini görünce hemen yanına gitmiş. “Hey dostum, kış kapıya dayandı,” demiş endişeyle. Kertenkele’nin titreyen kuyruğuna bakıp onu teselli etmiş. Toprağın altının ne kadar güvenli olduğunu anlatmış.

Büyük Yaprak Koşusu

Köstebek, Kertenkele’yi yeraltındaki evine davet etmiş. Ancak Kertenkele’nin rahat uyuması için yumuşak bir yatak lazımmış. Köstebek, ilerideki dev çınar yaprağını gözüne kestirmiş. “İşte bu yaprak bizi kış boyu sıcak tutar,” demiş. İki arkadaş el ele verip yaprağa doğru ilerlemiş.

Tam yaprağı tutacaklarken yaramaz rüzgar aniden esmiş. Yaprak, gökyüzünde bir uçurtma gibi süzülmeye başlamış. Kertenkele, “Onu kaçırmamalıyız!” diye seslenmiş ama çok yavaşmış. Köstebek, güçlü bacaklarıyla yaprağın üzerine doğru atılmış. Rüzgar yaprağı hızla savurmaya devam etmiş.

Kertenkele, arkadaşının çabasını görünce içindeki gücü hissetmiş. Eğer pes etmezsem arkadaşıma yardım edebilirim, diye düşünmüş Kertenkele. Son bir gayretle ileri atılıp yaprağın ucundan yakalamış. Biri sağdan, biri soldan tutunca yaprak artık kaçamamış. Birlikte çekerek tünelin girişine kadar getirmişler.

Toprağın Altındaki Sıcak Huzur

İki dost, dev yaprağı tünelden içeriye zorlukla sokmuşlar. Aşağısı, dışarıdaki dondurucu soğuğa hiç benzemiyormuş. Toprağın altı sanki ılık ve korunaklı bir oda gibiymiş. Çınar yaprağını odanın tam ortasına güzelce sermişler. Bu yaprak artık dünyanın en yumuşak yatağı olmuş.

Kertenkele, toprağın derinliklerindeki o özel sessizliği dinlemiş. Bu sessizlik, ona doğanın dinlenme vaktinin geldiğini fısıldamış. Vücudu ısınmış ve üzerindeki o ağır yorgunluk yavaşça gitmiş. Köstebek, arkadaşına taze meyve çekirdekleri ikram etmiş. İkisi de başardıkları işin gururuyla birbirlerine gülümsemiş.

Kertenkele, yumuşacık yaprağın üzerine kıvrılıp gözlerini kapatmış. Köstebek de hemen yanına uzanıp huzurla nefes almış. Dışarıda kar taneleri toprağı örterken onlar güvendeymiş. Bir işin ucundan beraber tutunca her zorluk kolaylaşırmış. Toprak ana, birbirine yardım eden bu iki dostu kış boyunca sevgiyle uyutmuş.

Bahar gelip güneş çiçekleri uyandırdığında, her şey daha güzel olmuş. Yıldızlar gökyüzünde parlar, dostluk her zaman bir yol bulur.