Mor Gezegen’in Gülen Şarkısı ve Kayıp Tıncı

Lavanta Kokulu Bir Uzay Yolculuğu

Mor Gezegen’in üstünde bulutlar pamuk gibi değildi. Sanki üzüm şerbetinden yapılmış gibi mor mor kıvrılırdı. Toprağı mis gibi lavanta kokardı. Çimenleri ise gece olunca hafifçe parıldardı. Bu gezegende en ilginç şey rüzgârın bile şarkı söylemesiydi. İnce ince esince tepelerden tatlı bir melodi yayılırdı. Yaşlı rüzgâr, tepelerin kulağına neşeli masallar fısıldayan bir dost gibiydi.

Dünya’da yaşayan Lila o akşam yatağına uzandı. Penceresinin önünde mor bir ışık gördü. Işık bir yıldız gibi göz kırpıyordu. Lila merakla hemen perdeyi araladı. Pencere kenarında ceviz büyüklüğünde mor bir küre duruyordu. Küre minicik bir kapı gibi aniden açıldı. İçinden tüy kadar hafif bir kâğıt uçtu. Kâğıdın üstünde tek bir cümle yazılıydı: Mor Gezegen seni davet ediyor.

Lila’nın kalbi heyecandan pıt pıt etti. Tam o sırada odasındaki oyuncak roketi homurdandı. Roket Rıfkı sanki canlanmış gibi hafifçe yerinden kıpırdadı. Lila şaşkınlıkla gözlerini kocaman açıp rokete baktı. Galiba bu gece sandığımdan çok daha maceralı geçecek diye kendi kendine düşündü.

Roket Rıfkı ve Yıldız Kulaklı Mırmır

Roket Rıfkı gururla titreyerek Lila’ya gülümsedi. Lila hemen pijamasının üstüne hırkasını geçirdi. Mor küre bir balon gibi genişledi. Rıfkı küçük bir kapsüle dönüştü. İçeriye girer girmez her yer lavanta koktu. Bir anda yumuşacık bir tünelden geçtiler. Tünelin duvarları menekşe ve gece mavisi çizgilerle dalgalanıyordu.

Bir puf sesiyle gökyüzüne çıktılar. Aşağıda mor tepeler ve gül rengi göller vardı. Gökyüzünde iki farklı ay dönüyordu. Biri açık leylak, diğeri koyu mor renkteydi. Tam inişe geçerken bulutların arasından bir canlı süzüldü. Kediye benziyor ama kulakları yıldız şeklindeydi. Kuyruğu ise uzun bir kurdele gibiydi.

“Hoş geldiniz!” dedi yıldız kulaklı canlı. “Ben Mırmır, buranın karşılama kedisiyim.” Lila hayranlıkla elini Mırmır’a doğru uzattı. Mırmır çok neşeli ve nazik bir kediydi. Rıfkı ve Lila yeni arkadaşlarıyla tanıştıkları için çok mutlu oldular. Mırmır onları gezegenin en büyük meydanına götürmeye karar verdi.

Lavanta Meydanı ve Kayıp Tın Tın Taşı

Meydanın ortasında dev bir çan duruyordu. Fakat bu büyük çan tamamen suskundu. Çevresinde minik uzaylılar telaşla dolaşıyordu. Hepsinin yanaklarında pembe benekler vardı. İçlerinden biri olan Pofuduk Piri yanlarına koştu. Çanı çalamadıkları için çok üzgün olduklarını anlattı. Neşeleri bu çanın sesiyle başlıyordu ama şimdi sessizlik vardı.

Lila dev çana dikkatle yaklaşarak inceledi. Çan çok büyüktü ama yüzeyi kadife gibiydi. Piri çanın içindeki tın tın taşının kaybolduğunu söyledi. Taş olmadan çan sadece büyük bir şapka gibiydi. Lila hemen etrafına bakmaya başladı. O an sadece kulaklarıyla değil, tüm kalbiyle sessizliği dinledi.

Çimenlerin arasından minicik bir kıkırtı sesi geldi. Hep birlikte mor bir çalının arkasına dolandılar. Orada parlayan iki küçük göz gördüler. Bu kaybolan tın tın taşıydı ve adı Tıncı’ydı. Tıncı biraz oyun oynamak için saklanmıştı. Kimsenin üzülmesini istememişti ama herkes onu çok merak etmişti.

Yeni Bir Melodi ve Mutlu Dönüş

Lila hemen diz çöküp Tıncı ile konuştu. Tıncı yaptığı hatayı anlayınca ışığı biraz soldu. Lila ona yeni bir başlangıç yapabileceklerini söyledi. Tıncı sevinçle zıplayıp çanın içindeki yerine yerleşti. Lila gözlerini kapattı ve kalbinden gelen bir ritim tuttu. “Tın tın hop!” diye mırıldanarak tempoyu başlattı.

Çan birden harika bir sesle çaldı. Bu ses bir kahkaha gibi tüm meydana yayıldı. Mor gezegenliler neşeyle dans etmeye başladılar. Piri, Lila’ya parlayan bir lavanta yaprağı hediye etti. Bu yaprak Lila her gülümsediğinde ışıldayacaktı. Lila ve Rıfkı artık eve dönme vaktinin geldiğini anladılar.

Küre geçidi yeniden açıldı ve onları odaya götürdü. Lila yastığının altına lavanta yaprağını koydu. Kulağında hâlâ çanın gülümseyen sesi çınlıyordu. Herkesin neşesi birbirine karışınca dünya daha güzel oluyordu. Lila tatlı bir rüyaya daldığında yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Yıldızlar gökyüzünde parlar, kalpler sevgiyle bir şarkı fısıldar.