Ayçiçeği Prensesi

Bir zamanlar, Altınovalı Krallığı’nda sabahlar hep neşeyle başlardı.
Her yer sarıya boyanır, ayçiçekleri güneşe dönüp gülümserdi.
Krallığın prensesi Elara, her sabah sarayın bahçesine çıkar, çiçeklerle konuşurdu.
“Günaydın küçük dostlarım, bugün de ışıldıyor musunuz?”

Ama bir sabah, garip bir sessizlik vardı.
Ayçiçekleri eğilmişti.
Ne dönüyorlardı, ne de gülümsüyorlardı.

Elara şaşırdı.
“Ne oldu size?” diye sordu ama çiçeklerden ses çıkmadı.
Sarayın bilge bahçıvanı geldi.
“Prensesim,” dedi, “güneşin ışığı var ama sıcaklığı yok. Kalbinde bir şey eksik olmalı.”

Elara hemen atına atladı.
Güneşi bulup konuşmaya karar verdi.
Yolculuğu zorlu geçti; dağları aştı, rüzgârla yarıştı.
En sonunda gökyüzünün tepesine ulaştı.

Güneş oradaydı, ama yüzü solgundu.
“Ey Güneş,” dedi Elara, “neden ışığın soğuk? Ayçiçekler artık sana bakmıyor.”
Güneş iç çekti.

“Ben artık insanların kalbinde parlamıyorum. Herkes gökyüzüne bakıyor ama birbirine gülümsemiyor.”

Elara bir an düşündü.
“Yani sen, insanların sevgisinden mi güç alıyorsun?”
Güneş başını eğdi.

“Işığım, kalplerdeki sıcaklık kadar parlar.”

Prenses hemen aşağı indi.
Köylüleri topladı.
Herkesten küçük bir dilek, bir gülümseme, bir teşekkür istedi.
“Birbirinize iyi davranın,” dedi. “Belki de güneşi ısıtan budur.”

O gece krallık boyunca kahkahalar yükseldi.
Anneler çocuklarını kucakladı, komşular birbirine tatlı götürdü.
Ve sabah olduğunda…
Ayçiçekleri başlarını kaldırdı!

Güneş yeniden sıcacık ışığıyla doğdu.
Elara gökyüzüne baktı, Güneş gülümsedi.

“Teşekkür ederim küçük prenses,” dedi. “Beni değil, kalpleri ısıttın.”

Krallık o günden sonra “Işık Diyarı” olarak anıldı.
Ve her sabah, çocuklar birbirine şöyle seslenirdi:

“Kalbinle gülümse, çünkü ışık oradan doğar.”