Bölüm 13: Şarkının Notaları

Sabahın Keşfi
Güneş, Ulu Çınar’ın yaprakları arasından süzüldüğünde, Pofuduk Ayı mührün garip bir şekilde
titreştiğini fark etti. Mühür, belirli bir yöne doğru çekiliyordu; sanki bir mıknatıs gibi. “Bakın,” dedi
Pofuduk Ayı, arkadaşlarını çağırarak. “Mühür bir şey göstermek istiyor.”
Gezgin-Gaga Turna, haritasını açtı. Mührün gösterdiği yön, ormanın kuzeyine, daha önce gitmedikleri
bir bölgeye işaret ediyordu. “Notaların Vadisi,” dedi Turna düşünceli bir sesle. “Belki de ilk nota orada
saklanıyordur.” Utangaç-Diken Kirpi, hevesle sordu: “Bugün gidebilir miyiz?”
Pofuduk Ayı gülümsedi. Kirpi’nin cesareti onu mutlu ediyordu. “Evet,” dedi. “Ama önce hazırlık yapalım.
Bu sefer yolculuk uzun sürebilir.”
Hazırlıklar
Üç arkadaş, yolculuk için gerekli şeyleri topladılar. Utangaç-Diken Kirpi, sırtına taze Işık Meyveleri yer
leştirdi. Gezgin-Gaga Turna, haritasını ve not defterini hazırladı. Pofuduk Ayı ise mührü, parşömeni ve
Bilge-Kabuk’un verdiği altın kristali yanına aldı.
Gümüş Dere’den su içerken, Pofuduk Ayı derenin yüzeyindeki yansımaya baktı. Gümüş Işık Yansıması,
bu sabah farklıydı; daha parlak, daha canlı. “Dere bize güç veriyor,” dedi Pofuduk Ayı. “Sanki
yolculuğumuzu kutluyor.”

Kirpi, derenin kenarındaki küçük çiçeklerden birkaç tane topladı. “Bunlar şanslı çiçekler,” dedi. “An
neannem hep böyle söylerdi.” Turna, kanatlarını açıp havalandı: “Hadi gidelim. Gün uzun ama yol daha
uzun.”
Kuzey Patikası
Kuzeye giden patika, daha önce görmemişlerdi. Ağaçlar burada daha sık, dallar daha iç içeydi. Güneş
ışığı zor süzülüyordu ama Kirpi’nin meyveleri yolu aydınlatıyordu. Pofuduk Ayı, mührün titreşimini takip
ederek ilerliyordu; her doğru adımda mühür sıcaklaşıyordu.
“Burada farklı bir şey var,” dedi Turna, havadan gözlem yaparak. “İleride ağaçların arasında bir açıklık
görüyorum. Ve… bir şey parlıyor.” Pofuduk Ayı hızlandı; merak içini kavuruyordu. Açıklığa
vardıklarında, nefesleri kesildi.
Önlerinde, devasa bir kaya duruyordu. Kayanın yüzeyi, müzik notalarıyla kaplıydı. Notalar, taşa oyul
muş gibiydi ama bir yandan da hareket ediyorlardı; yukarı çıkıyor, aşağı iniyorlardı. “Nota Kayası,” diye
fısıldadı Utangaç-Diken Kirpi. “Bu gerçek…”
İlk Notayı Bulmak
Pofuduk Ayı, kayaya yaklaştığında notalar durdu. Sanki onu bekliyorlardı. Mührü çıkardı ve kayanın or
tasındaki boşluğa dokundu. Notalar yeniden hareket etti ve bu kez bir melodi oluşturdu; Şarkı
Ağacı’nın melodisinin devamı.
“Şarkının bir parçası bu!” dedi Gezgin-Gaga Turna heyecanla. Parşömeni çıkarıp notaları kopyalamaya
başladı. Utangaç-Diken Kirpi, melodiyi mırıldanmaya başladı; anneannesinin öğrettiği ninninin devamı
gibiydi. Üç ses birleştiğinde, kaya parladı ve içinden küçük bir kristal düştü.
Kristal, notaların şeklindeydi; bir müzik anahtarı gibi. Pofuduk Ayı onu aldı; sıcaktı ve hafifçe titreşiy
ordu. “İlk nota kristali,” dedi Pofuduk Ayı. “Şarkıyı tamamlamak için daha fazlasını bulmalıyız.”
Gökyüzü kararırken, üçü küçük bir zaferle eve döndüler.
Yıldızlar parladı. Orman nefes aldı. Pofuduk Ayı gülümsedi