Mor Gezegen’in Gülümseyen Çanı

Mor Gezegen’e Yolculuk Başlıyor

Mor Gezegen’in üstünde bulutlar pamuk gibi değildi. Sanki üzüm şerbetinden yapılmış gibi mor mor kıvrılırdı. Toprağı mis gibi lavanta kokardı. Çimenleri ise gece olunca hafifçe parıldardı. Bu gezegende en ilginç şey rüzgârdı.

Rüzgâr bile burada güzel şarkılar söylerdi. İnce ince esince tepelerden bir melodi yayılırdı. Sanki görünmez bir koro gülümseyerek mırıldanıyordu. Küçük Lila o akşam yatağına uzanmıştı. Penceresinin önünde parlak mor bir ışık gördü.

Işık bir yıldız gibi ona göz kırpıyordu. Lila merakla hemen yerinden kalkıp perdeyi araladı. Pencerenin kenarında mor bir küre duruyordu. Küre minicik bir kapı gibi yavaşça açıldı. İçinden tüy kadar hafif bir kâğıt uçtu.

Kâğıdın üstünde tek bir cümle yazılıydı. “Mor Gezegen seni davet ediyor,” diyordu kâğıt. Lila’nın kalbi heyecandan pıt pıt attı. Tam o sırada odasındaki oyuncak roket homurdandı. Roket sanki canlanmış gibi hafifçe yerinde titredi.

Roket Rıfkı ve Yıldız Kulaklı Mırmır

“Ben zaten gitmek için hazırdım,” dedi roket. Lila şaşkınlıkla gözlerini kocaman açıp baktı. Oyuncak roketinin konuştuğunu ilk kez duyuyordu. “Sen konuşabiliyor musun?” diye sordu Lila. Roket gururla ismini söyledi: “Ben Roket Rıfkı!”

Rıfkı, Lila’ya hayal gücünü yanına almasını söyledi. Mor küre bir balon gibi hızla büyüdü. Rıfkı ise iki kişilik küçük bir kapsüle dönüştü. Birlikte yumuşacık ve mor bir tünelden geçtiler. Lila burnuna dolan lavanta kokusunu çok sevdi.

Mor Gezegen’in gökyüzüne vardıklarında aşağısı harikaydı. Işıldayan çimenler ve gül rengi göller vardı. Gökyüzünde tam iki tane mor ay dönüyordu. İniş yaparken yanlarına yıldız kulaklı bir kedi yaklaştı. Bu sevimli kedinin adı Mırmır’dı.

Mırmır onları neşeyle karşılayıp kuyruğunu salladı. “Hoş geldiniz, ben karşılama kedisiyim,” dedi. Lila kedinin parlayan tüylerine hayranlıkla dokundu. Mırmır biraz ay ışığı yediği için parladığını anlattı. Rıfkı ve Lila bu şakaya çok güldüler.

Lavanta Meydanı ve Kayıp Tıncı

Mırmır onları hemen Lavanta Meydanı’na götürdü. Meydanın ortasında kadife gibi yumuşak bir çan vardı. Ancak dev çan hiç ses çıkarmıyordu. Çevredeki küçük uzaylılar çok telaşlı görünüyordu. Pofuduk Piri isimli uzaylı onlara doğru koştu.

“Çanımız suskun kaldığı için neşemiz azaldı,” dedi Piri. Çanın içindeki küçük “tın tın” taşı kaybolmuştu. Lila çimenlerin arasından gelen bir tıkırtı duydu. Acaba bu ses nereden geliyor? diye kendi kendine düşündü. Dikkatle etrafı dinlemeye başladı.

Lila sadece kulağıyla değil, kalbiyle de dinliyordu. Çalıların arasında parlayan iki küçük göz fark etti. Bu, kaçıp saklanan canlı taş Tıncı’ydı. Tıncı sadece biraz oyun oynamak istemişti. Ama herkesin çok üzüldüğünü görünce o da utandı.

Yaşlı meşe ağacı derin bir nefes alır gibi hışırdadı. Dalları sanki Tıncı’yı Lila’ya doğru nazikçe itti. Lila diz çöküp Tıncı ile göz göze geldi. “Bazen yeni şeyler denemek isteriz,” dedi Lila. Ona kimsenin kızmadığını yumuşak bir sesle anlattı.

Gülümseyen Çan ve Neşeli Dönüş

Tıncı yeniden çanın içindeki yerine zıplayıp oturdu. Lila gözlerini kapattı ve içinden gelen ritmi söyledi. “Tın, tın, tın, hop!” diye mırıldandı neşeyle. Çan bir anda baloncuklar gibi hafif sesler çıkardı. Bütün gezegen bu yeni melodiyle dans etti.

Meydandaki çiçekler neşeyle sallanarak müziğe katıldı. Pofuduk Piri, Lila’ya parlayan bir lavanta yaprağı verdi. “Ne zaman gülümsersen biz de hissederiz,” dedi. Lila yaprağı cebine koyup arkadaşlarına veda etti. Rıfkı ile tekrar kapsüle binip yola çıktılar.

Lila gözlerini açtığında yeniden kendi odasındaydı. Penceredeki mor ışık uzaklarda minik bir yıldız olmuştu. Yastığının altına gizlediği yaprak hâlâ oradaydı. Lila kalbinin sesini dinleyerek en güzel rüyasına daldı. Gezegen gülümsedi ve gece sessizce şarkısını tamamladı.

Yıldızlar süzülürken gökyüzünde, sevgi parlar her gülen yüzünde.