Mutlu Koyun ve Yıldız Zili’nin Sırrı
Yeşilvadi’de Parlayan Bir Sabah
\n
Güneş, Yeşilvadi’nin üstüne yumuşacık bir battaniye gibi serilmişti. Çimenler sabah çiyinden inci gibi parlıyordu. Dere, gümüş bir ip gibi kıvrıla kıvrıla akıyordu. Su sesleri minik taşlara çarpınca şıpırtılarla gülüyordu.
\n
Yeşilvadi’de yaşayan herkes bu güzel sesleri çok severdi. Ama en çok da Mutlu Koyun bu sesleri dinlerdi. Mutlu’nun yünü pamuk gibi kabarık ve bembeyazdı. Gözleri sanki içinde küçük bir güneş taşıyordu.
\n
O sabah Mutlu, sürüden çok daha erken uyandı. Bir taşın üzerine çıktı ve derin bir nefes aldı. Bugün çok güzel bir gün olacak diye kendi kendine düşündü.
\n
Tam o sırada yanına minik bir serçe zıpladı. Serçenin adı Cikcik’ti ve çok hızlı konuşurdu. \”Mutlu, duydun mu?\” diye heyecanla cıvıldadı serçe. Mutlu merakla başını eğip dostuna baktı.
\n\n— \n\n
Derenin Getirdiği Işıltılı Mesaj
\n
\”Neyi duydum mu?\” diye sordu Mutlu Koyun nazikçe. Serçe, derenin bu sabah farklı bir şarkı söylediğini anlattı. Dere sanki her zamankinden daha neşeli ve hızlı akıyordu. Mutlu, derenin kıyısına gidip suyun sesine kulak verdi.
\n
Suyun üzerinde ışıl ışıl parlayan bir şey gördüler. Bu, üzerinde yıldız oyukları olan küçük bir parçaydı. Mutlu burnuyla parçayı çimenlerin üzerine doğru itti. O sırada yaşlı Kaplumbağa Tıkırtı ağır adımlarla yaklaştı.
\n
Yaşlı meşe ağacı derin bir nefes alır gibi hışırdadı. Tıkırtı, bu parçanın eski Yıldız Zili’ne ait olduğunu söyledi. Eskiden bu zil çalınca vadideki herkes birleşir ve mutlu olurdu. Ama zil kırılmış ve tüm parçaları etrafa dağılmıştı.
\n
Tıkırtı, Mutlu’nun gözlerine bakarak ona önemli bir görev verdi. Eğer parçaları bulursa vadideki neşe yeniden canlanacaktı. Mutlu biraz çekindi ama kalbindeki merak duygusu korkusundan büyüktü. Arkadaşlarıyla birlikte bu büyük maceraya atılmaya karar verdi.
\n\n— \n\n
Rüzgar Tepesi’nde Büyük İş Birliği
\n
Ekip önce cesur kuzu Pofuduk’u ve sakin Duru’yu yanına aldı. Tıkırtı, ikinci parçanın Rüzgar Tepesi’ndeki eski değirmende olduğunu söylemişti. Oraya vardıklarında rüzgar yaramaz bir çocuk gibi saçlarını uçurdu. Değirmenin tahta kanatları neşeyle gıcırdıyordu.
\n
Tam o sırada otların arasında parlayan ikinci parçayı gördüler. Ancak sert bir rüzgar parçayı tepeden aşağı doğru sürükledi. Mutlu bir an panikledi ama Duru onu hemen durdurdu. \”Sakin olalım ve birlikte hareket edelim,\” dedi Duru.
\n
Pofuduk sağdan, Cikcik havadan, Duru ise soldan yolu kapattı. Mutlu tam ortada durup parçayı çalılıkların arasında yakaladı. Tek başına yapamayacağı bir işi dostlarıyla başarmıştı. Hepsinin yüzünde kocaman ve sıcak bir gülümseme belirdi.
\n
Üçüncü parça için Orman Aynası denilen durgun göle gittiler. Orada Kurbağa Zıpzıp onlara akıllıca bir fikir verdi. Parçayı almak için suya girmek yerine bir dal kullandılar. Her adımda birbirlerine daha çok güvenmeyi öğreniyorlardı.
\n\n— \n\n
Yıldız Zili’nin Kalbi ve Yeni Bir Dost
\n
Zilin son parçası olan tokmak, en yüksek kaya olan Gülüş Kayası’ndaydı. Oraya çıktıklarında yalnız yaşayan Tilki Kızıl ile karşılaştılar. Mutlu, tilkiden korkmak yerine ona neden orada olduklarını anlattı. Kızıl aslında sadece oyun oynamak isteyen yalnız bir dosttu.
\n
Kızıl’ın keskin burnu sayesinde zilin tokmağını hemen buldular. Mutlu, Kızıl’ı da aralarına davet etti ve birlikte vadiye döndüler. Büyük çınarın altında tüm parçaları dikkatle bir araya getirdiler. Bütün hayvanlar merakla bu anı izlemek için toplanmıştı.
\n
Mutlu, zilin tokmağını yavaşça ve sevgiyle yerine yerleştirdi. Zil birleşince sanki etrafa küçük ışıklar saçmaya başladı. Mutlu, içindeki o derin sessizliği dinledi ve zili hafifçe çaldı. Çıkan ses o kadar güzeldi ki herkesin kalbi ısındı.
\n
Vadiye neşe, dostluk ve büyük bir huzur geri gelmişti. Artık kimse kendini yalnız veya mutsuz hissetmiyordu. Gökyüzü pembe bir renge bürünürken dostlar çimenlere uzandılar. Sevginin sesi, yıldızların altında tüm vadiyi kucaklayan en güzel şarkıydı.
\n
