Rengini Kaybeden Kelebek

Güneşin en sıcak sabahlarından biriydi. Çiçekler yeni açmış, orman mis gibi kokuyordu. Lira adında bir kelebek, her gün gökyüzünde dans ederdi. Kanatları mor, mavi ve altın sarısıydı. Herkes ona “Renklerin Kraliçesi” derdi.

Ama bir sabah uyandığında aynaya baktı — kanatları bembeyazdı!
“Bu… bu olamaz!” diye bağırdı.
Arkadaşları endişelendi. “Belki geçicidir,” dediler ama Lira içten içe korktu.
“Artık ben ben değilim,” diye fısıldadı.

O günden sonra uçmayı bıraktı. Çiçeklerin yanına bile gitmiyor, rüzgârla bile dans etmiyordu.
Bir gün yaşlı bir uğur böceği yanına geldi.
“Neden bu kadar üzgünsün, güzel kelebek?”
“Renklerimi kaybettim,” dedi Lira.
Uğur böceği gülümsedi. “Belki de onları yanlış yerde arıyorsun.”

Lira başını kaldırdı. “Ne demek istiyorsun?”
“Renkler sadece görmekle olmaz,” dedi böcek. “Yaşamakla gelir. Mutluluğu bulduğunda, renklerin de geri döner.”

Lira düşündü. Sonra yavaşça ormanın kenarına yürüdü. Yolda bir örümceğin ağını tamir etti, bir çiçeğin yaprağındaki su damlasını temizledi. Her küçük iyilikte içi ısındı.
Günün sonunda kanatlarında hafif bir ışıltı belirdi.

“Biraz döndüler!” diye sevindi.
Ertesi sabah nehre gitti. Suya baktığında mor bir parıltı, sonra mavi bir çizgi gördü.
Güneş batarken bir çocuğun kaybolmuş oyuncağını buldu ve yuvasına götürdü.
O anda tüm renkleri birden geri döndü — ama eskisinden daha parlaktı.

Ormandaki herkes şaşkındı.
“Ne yaptın da renklerin geri geldi?”
Lira gülümsedi. “Onları bulmadım, ben yeniden oldum.”

O günden sonra Lira her sabah gökyüzüne kanat çırpar, çocuklara ve çiçeklere neşe getirirdi. Çünkü artık biliyordu:
Renk, sadece görünüşte değil, kalpteki ışığın yansımasıydı.

Bu masaldan öğrendiğimiz ders:
Gerçek güzellik, dışarıda değil; içimizdeki sevgi ve iyilikte gizlidir. Kalbini renklendirirsen, dünya da seninle birlikte ışıldar.