Rüzgârın Arkadaşı Yaprak

Bir ormanın en yüksek ağacında, minicik bir yaprak yaşardı. Adı Lina’ydı. Gün boyu kuşların şarkılarını dinler, güneşle oynaşırdı. Yaz boyunca dans etti, ama sonbahar yaklaşınca diğer yapraklar birer birer altın rengine bürünüp düşmeye başladı.

Lina korkmuştu.
“Ben gitmek istemiyorum! Burada, bu daldan hiç ayrılmak istemem!” dedi.
Ağacın dalları hafifçe hışırdadı. “Her yaprağın bir zamanı vardır, Lina. Gittiğinde bile bir yere ait olursun.”

Tam o sırada rüzgâr esti.
“Gel benimle,” dedi nazikçe. “Sana dünyanın başka yüzlerini göstereyim.”
Ama Lina sıkı sıkı tutundu. “Ben buradayım, düşmek istemem.”

Günler geçti. Hava soğudu, yağmurlar başladı. Diğer yapraklar çoktan düşmüş, toprağa karışmıştı.
Rüzgâr bir gece yeniden geldi. Bu kez üşüyen Lina’ya dokundu.
“Artık zamanı geldi,” dedi yumuşak bir sesle.
Lina gözlerini kapattı, derin bir nefes aldı ve daldan ayrıldı.

Rüzgâr onu hafifçe taşıdı.
Yukarıdan baktığında ormanın nasıl parladığını gördü.
“Meğer buradan her şey ne kadar güzelmiş!” diye haykırdı.
Rüzgâr gülümsedi. “Gitmek bazen en güzel bakış açısını verir.”

Lina nehir kenarına indi. Küçük bir kurbağa suya düşen gölgeleri sayıyordu.
“Ne güzel renklerin var!” dedi kurbağa.
Lina şaşırdı. “Ben artık solmuştum sanıyordum.”
Kurbağa güldü. “Güneş bile solduğunda sabahı bekler, sen de parlıyorsun.”

O anda Lina fark etti: düşmek son değilmiş, sadece başka bir yolculuğun başlangıcıymış.
Rüzgâr tekrar esti, Lina’yı toprağın üstüne bıraktı.
“Burada dinlen,” dedi. “Baharda yine doğarsın.”

Ay ışığı toprağı aydınlatırken Lina huzurla kapandı. İlk kez korkmuyordu.
Ve bahar geldiğinde, toprağın altından yeni bir filiz yükseldi.
Rüzgâr hafifçe esti ve fısıldadı:
“Hoş geldin, Lina.”

Bu masaldan öğrendiğimiz ders:
Her son, başka bir başlangıcın kapısıdır. Hayatta bazen bırakmak, yeniden doğmanın en güzel yoludur.