Sihirli Keman Masalı

Bir zamanlar, çiçek kokularıyla dolu bir ormanda Cıvıl adında neşeli bir serçe yaşarmış. Cıvıl, kanatlarını çırparak ağaçtan ağaca uçup şarkılar söylermiş. Bir sabah, bir meşe ağacının dalında parlayan bir keman bulmuş. Keman, altın telleriyle ışıldıyor, sanki bir sır saklıyormuş. Cıvıl, gagasıyla tellere dokununca, tatlı bir melodi ormanı sarmış. “Bu sihirli bir keman!” demiş, sevinçle.

Cıvıl, ormanın bilge kaplumbağası Yavaş’a danışmış. Yavaş, “Keman, ormanın kayıp melodisini çalar, ama üç dostun kalbiyle tamamlanır,” demiş. Cıvıl, hemen yola çıkmış. İlk olarak, dere kenarına uçmuş. Orada, kurbağa Sulu zıplıyormuş. “Melodinin ilk parçası, suyun taşlarında,” demiş Sulu. Cıvıl, taşların arasında parlayan bir mavi inci bulmuş. İnciyi kemana takınca, melodi daha güçlü olmuş, ama hâlâ eksikmiş.

Cıvıl, ikinci parça için çiçek tarlasına uçmuş. Orada, tavşan Hoppa’yla karşılaşmış. “İkinci parça, papatyaların gölgesinde,” demiş Hoppa. Cıvıl, papatyaların arasında altın bir tüy bulmuş. Tüyü kemana ekleyince, melodi daha neşeli olmuş, ama son bir parça lazımmış. Hoppa, “Son parça, yüksek tepelerde,” demiş.

Cıvıl, tepelere uçmuş ve tilki Kuyruk’la tanışmış. Kuyruk, “Son parça, rüzgârlı mağarada,” demiş. Cıvıl, mağaraya girmiş, ama bir karga kemanı kapmaya çalışmış! Cıvıl, Sulu ve Hoppa’yı çağırmış. Üçü, kargayı korkutup son parçayı, gümüş bir kristal bulmuş. Kristali kemana takınca, keman muhteşem bir melodi çalmış! Orman, kuş cıvıltıları, çiçek kokuları ve neşeyle dolmuş.

Keman, Cıvıl’a fısıldamış: “Melodi, dostlukla parlar.” Cıvıl, kemanı ormana hediye etmiş. Herkes, kemanın müziğiyle dans etmiş, şarkılar söylemiş. Cıvıl, arkadaşlarıyla gülmüş, orman şenlenmiş. Çocuklar, Cıvıl’ın hikayesini dinlerken dostluğun her melodiyi güzelleştirdiğini öğrenmiş. Sihirli keman, Cıvıl’ın neşesiyle hep çalmış, orman hiç sessiz kalmamış.