Yıldız Tozu Kedisi
Gece olunca herkes uyurdu ama Miso adındaki kedi uyanırdı. Her gece pencereye oturur, gökyüzünü izlerdi. Yıldızlara o kadar çok bakardı ki, bir gece kuyruğuna bir parça yıldız tozu düştü. O andan sonra rüyalar, onunla birlikte parlamaya başladı.
Bir kasabanın kenarında, yaşlı bir kadının küçük bir evi vardı. Evde yalnızca Miso adında gri tüyleri parlayan bir kedi yaşardı. Miso gündüzleri hep uyur, geceleri ise gökyüzüne bakardı. Kadın ona hep “Yıldız delisi” derdi.
Miso, yıldızların neden parladığını merak ederdi.
“Belki de onlar gökyüzünün kalp atışlarıdır,” diye düşünürdü.
Bir gece rüzgâr hafifçe esti. Gökyüzünde kayan bir yıldız belirdi. Miso patisini uzattı, sanki onu yakalayacakmış gibi.
O anda kuyruğuna minicik bir yıldız tozu kondu.
Sabah olduğunda Miso’nun tüyleri hafifçe parlıyordu. Kadın fark etti ama önemsemedi.
O gece, kadın Miso’nun yanına geldiğinde bir şey oldu. Kadın yastığına başını koyar koymaz, en güzel rüyayı gördü: uçan balonlar, gülümseyen kediler, ışık saçan göller…
Sabah uyanınca yüzünde bir tebessüm vardı.
“Yıllardır bu kadar güzel uyumamıştım,” dedi.
Miso şaşırdı. “Benim yıldız tozum, rüyalara mı karıştı?”
Ertesi gün çocuklar sokağın köşesinde ağlıyordu. Oyuncaklarını kaybetmişlerdi. Miso yanlarına gidip patisini yere bastı; toz havaya karıştı, çocuklar bir anda gülmeye başladı. Çünkü gökyüzünden minik ışıklar düşüyordu — yıldız tozları!
Kasabanın her köşesinde gülücükler yankılandı. Miso her gece biraz daha yıldız tozu topladı, sabah olunca insanlara mutluluk olarak geri dağıttı. Ama zamanla kuyruğundaki parıltı azalmaya başladı.
“Ya bir gün hiç kalmazsa?” diye düşündü.
O gece gökyüzü sessizdi. Miso en yüksek tepeye çıktı.
“Ey yıldızlar,” dedi, “ben sizden ışık aldım ama şimdi geri vermek istiyorum.”
Kuyruğunu göğe doğru savurdu. Birden gökyüzü parladı, binlerce yıldız dans etmeye başladı.
Kadın sabah penceresini açtığında gökyüzünde yeni bir yıldız gördü.
“Miso nereye gitti?” diye fısıldadı.
Rüzgâr yanıt verdi: “O şimdi gökyüzünün kedisi.”
Ve o günden sonra ne zaman biri güzel bir rüya görse, gökyüzündeki o yeni yıldız biraz daha parlardı. Çünkü Miso hâlâ oradaydı, rüyaları yıldız tozuyla süslüyordu.
Bu masaldan öğrendiğimiz ders:
Gerçek mutluluk, sahip olduklarını paylaşmaktan doğar. Bir parça ışık, bir kalbe umut, bir gökyüzüne sevgi katabilir.
