Uçmayı Unutan Kuş
Bir zamanlar gökyüzünün en hızlı kuşu olan Lino, bir fırtınada kanadını incitmişti. O günden sonra uçmayı bıraktı. Günlerini yerde yürüyerek geçiriyor, gökyüzüne sadece uzaktan bakıyordu. Fakat bir gün, yüreğine düşen bir dostluk onu yeniden göklere taşıdı.
Lino, mavi tüyleriyle tanınan genç bir kuştu. Eskiden bulutların arasında süzülür, rüzgârla yarışırdı. Ama büyük bir fırtınada kanadı yaralanmıştı. Günlerce gökyüzüne baktı, ama bir daha kanat çırpmaya cesaret edemedi.
Ormanda yaşayan diğer kuşlar her sabah uçuşa çıktığında, Lino hep aynı ağacın altında otururdu.
“Artık uçmak bana göre değil,” derdi içini çekerek.
Bir sabah, ormana minik bir serçe geldi. Adı Zita’ydı. Yere konmuş, başını eğmiş Lino’yu görünce yanına uçtu.
“Neden gökyüzüne bakıyorsun da gitmiyorsun?” diye sordu.
“Çünkü artık uçamam,” dedi Lino. “Kanadım iyileşti belki ama kalbim hâlâ kırık.”
Zita düşünceli bir şekilde cevap verdi:
“Kalpler de kanatlar gibidir. Kullanmazsan, unuturlar nasıl uçulacağını.”
Ertesi gün Zita, Lino’yu ikna etti.
“Benimle gel, sadece yürüyelim,” dedi.
Birlikte ormanın ucuna kadar yürüdüler. Zita sık sık kanat çırpıp havalanıyor, sonra tekrar yere iniyordu.
“Bak, sen de deneyebilirsin,” dedi neşeyle.
Lino başını salladı. “Unuttum.”
Ama üçüncü gün, rüzgâr yumuşakça esti. Lino’nun tüyleri titredi. Zita gülümsedi:
“Rüzgâr seni çağırıyor, duymuyor musun?”
Lino derin bir nefes aldı. Önce bir, sonra iki kez kanat çırptı. Bir anlığına yerden yükseldi ama hemen düştü.
“Olmuyor…”
Zita yanına kondu. “Düştün diye baştan başlamazsan, hiç uçamazsın.”
Lino gözlerini kapattı, kalbinde bir sıcaklık hissetti. Tekrar denedi. Bu sefer daha yükseğe çıktı, rüzgâr tüylerinin arasından geçti.
Zita aşağıdan bağırdı: “İşte bu! Uçuyorsun!”
O andan itibaren Lino’nun içindeki korku, gökyüzüne karıştı. Yıllar sonra bile her sabah ormanın üzerinde süzülürken Zita’nın sözlerini hatırlardı:
“Cesaret, kanadın değil, kalbin hatırlamasıdır.”
Ve o gün gökyüzü biraz daha mavi, rüzgâr biraz daha dost olmuştu.
Bu masaldan öğrendiğimiz ders:
Gerçek cesaret, unuttuğunu hatırlamaktır. Düşmekten korkmazsan, kalbin seni hep yeniden göklere taşır.
