Küçük Dua Kuşu
Bir zamanlar dağların ardında, herkesin huzurla yaşadığı bir köy vardı. Orada minik bir kuş, her sabah gökyüzüne bakarak dua ederdi. Fakat bir gün, duasının kabul olmadığını düşününce umutsuzluğa kapıldı. Oysa sabır, bazen en güzel cevaptı.
Güneş doğarken, sabahın serinliğinde küçük bir serçe kanat çırptı. Adı Nur’du. Her gün gün doğmadan uyanır, “Bugün de herkese mutluluk ver Allah’ım,” diye dua ederdi.
Köyde herkes Nur’u tanırdı. Çocuklar onun neşesini, büyüklerse cıvıltısını severdi.
Ama bir sabah yağmur hiç durmadı. Nur’un yuvası rüzgârla savrulmuş, dallar kırılmıştı. Kuş üzüldü.
“Ben her gün dua ediyorum, ama neden yuvamı korumadın Allah’ım?” diye mırıldandı.
O gece yıldızların arasından hafif bir ışık süzüldü. Bir ses kalbine dokundu:
“Sabır da duanın bir parçasıdır, Nur. Bazen kaybetmek, seni yeni bir yere götürür.”
Ertesi gün Nur, yuvasını bulmak için yola çıktı. Ormanda yürürken bir kaplumbağa ağlıyordu. “Yağmur yuvarladı beni, yuva yolumu kaybettim.”
Nur, “Ben de yuvamı arıyorum,” dedi. Ve birlikte yola devam ettiler.
Birlikte yürüdükçe Nur fark etti ki, başkalarına yardım ederken içindeki kırgınlık yavaş yavaş kayboluyordu.
Gün batarken bir tepenin ucuna vardılar. Orada, hiç zarar görmemiş kocaman bir ağaç vardı. Nur’un yıkılan yuvasından bir dal da o ağacın tepesine takılmıştı!
Küçük kuş heyecanla kanat çırptı. “Bu benim yuvamın parçası!”
O anda kalbine yine o huzurlu ses geldi:
“Her dua, yolunu bulur Nur. Sen sadece inan.”
Nur, o günden sonra her sabah yine dua etmeye devam etti.
Ama bu kez sadece kendisi için değil, bütün orman için etti.
Yağmur yağdığında korkmadı, çünkü artık biliyordu: her damla bir rahmetti.
Ve ormandaki herkes Nur’un sabrını konuştu.
Onu gören her canlı, “Küçük Dua Kuşu da geldi!” derdi.
Çünkü Nur, artık sadece bir kuş değil, sabrın ve şükrün sesi olmuştu.
Bu masaldan öğrendiğimiz ders:
Dualar her zaman duyulur, ama bazen cevabı sabırla gelir. Kalbinde inanç varsa, hiçbir kayıp gerçek bir kayıp değildir.
