Bölüm 7: Kayıp Şarkının İzinde

Sabahın Melodisi
Gün ışığı, sisin arasından ipek şeritler gibi süzüldüğünde, Pofuduk Ayı tatlı bir melodiyle uyandı. Dün
geceki uzak ses, bu sabah çok daha yakındı. Söğüt ağacının dalları, rüzgârla birlikte sallanırken kendi
müziklerini ekliyorlardı. Utangaç-Diken Kirpi, meyvelerin ışığında gözlerini ovuşturarak doğruldu.
“Şarkı,” dedi, “sanki tam yanı başımızda.”
Gezgin-Gaga Turna, kanatlarını açıp ağacın en üst dalına tırmandı. Oradan baktığında, sisin içinde par
layan bir şey gördü. “İleride bir gölcük var,” dedi Turna, heyecanla. “Ve gölün ortasında bir ada… üzer
inde ışıklar dans ediyor!” Pofuduk Ayı ayağa kalktı; mühür, avucunda sıcacıktı. Şarkının kaynağı, o ada
olmalıydı.
Üç arkadaş, söğüt ağacına vedâ ederek yola koyuldular. Sis, bu sabah daha inceydi ve önlerindeki yolu
görmelerini kolaylaştırıyordu. Pofuduk Ayı, her adımda toprağın dokusunun değiştiğini hissediyordu;
yumuşak yosundan nemli kuma, oradan da parlak çakıl taşlarına. Vadi, onları gölcüğe doğru yönlendir
iyordu.
Gümüş Gölcük
Gölcük, beklediklerinden çok daha büyüktü. Suyu öyle berraktı ki, dibindeki her taş, her balık görünüy
ordu. Ama en çarpıcı olan, suyun rengiydi: Gümüş. Tıpkı Gümüş Dere gibi, ama çok daha yoğun ve par
lak. Gölün ortasındaki küçük ada, yemyeşil çimenlerle kaplıydı ve üzerinde tek bir ağaç yükseliyordu.
O ağaçtan, melodinin notaları yükseliyordu.
3
“Nasıl geçeceğiz?” diye sordu Utangaç-Diken Kirpi, suya bakarak. Gölcük çok derinmiş gibi görünüy
ordu. Pofuduk Ayı, kıyıdaki taşlara baktı ve bir desen fark etti. Taşlar, belirli aralıklarla dizilmişti ve
bazıları diğerlerinden hafifçe daha yüksekti. “Bu taşlar,” dedi Pofuduk Ayı, “bir geçit oluşturuyor olabi
lir.”
Gezgin-Gaga Turna, havadan taşların düzenini inceledi. “Haklısın!” diye bağırdı yukarıdan. “Taşlar, bir
spiral çiziyor ve adaya ulaşıyorlar. Ama dikkatli olmalısınız, bazıları batık.” Pofuduk Ayı, mührü çıkardı;
mühür, suyun üzerinde tutulduğunda, batık olmayan taşları aydınlattı. “Mühür yine yol gösteriyor,”
dedi Pofuduk Ayı gülümseyerek.
Adaya Geçiş
Pofuduk Ayı önde, dikkatli adımlarla taştan taşa atladı. Mühür, her zıplamadan önce bir sonraki güvenli
taşı aydınlatıyordu. Ardından Utangaç-Diken Kirpi geldi; küçük bacaklarıyla biraz zorlandı ama Pofuduk
Ayı her zaman arkasını dönerek ona el uzatıyordu. Gezgin-Gaga Turna ise havadan takip ederek, olası
tehlikeleri haber veriyordu.
Yolun yarısında, Kirpi’nin ayağı kaydı. Bir anlık panikle suya düşecekmiş gibi oldu ama Pofuduk Ayı,
şimşek hızıyla onu yakaladı. “Seni bırakmam,” dedi Pofuduk Ayı, Kirpi’yi güvenli taşa çekerek. Kirpi,
minnetle gülümsedi. “Artık seninle her yere giderim,” dedi Kirpi, sesi titreyerek ama mutlulukla.
Son taşa ulaştıklarında, adanın çimenleri ayaklarının altında yumuşacık hissettirdi. Önlerinde, gördük
leri en tuhaf ağaç yükseliyordu. Gövdesi gümüş rengi kabuklarla kaplıydı ve dallarından, şeffaf yaprak
lar sarkıyordu. Her yaprak, rüzgârda sallandığında farklı bir nota çıkarıyordu. “Şarkı Ağacı,” diye
fısıldadı Gezgin-Gaga Turna. “Efsanelerde okumuştum ama gerçek olduğuna inanmamıştım.”
Ağacın Hediyesi
Pofuduk Ayı, Şarkı Ağacı’na yaklaştığında, melodi değişti. Sanki ağaç, onların gelişini kutluyordu.
Gövdesindeki gümüş kabukların arasında, küçük bir oyuk vardı ve içinde eski bir parşömen duruyordu.
Pofuduk Ayı, parşömeni nazikçe aldı; üzerinde, haritadaki eksik köşeyi tamamlayan çizgiler ve tuhaf
semboller vardı.
“Bu bir harita parçası daha,” dedi Pofuduk Ayı, parşömeni incelerken. “Ama sadece bir harita değil… bir
şarkının notaları da var.” Utangaç-Diken Kirpi, notaları inceledi; annesi ona müzik öğretmişti. “Bu not
alar,” dedi Kirpi heyecanla, “Işık Meyveleri’nin büyümesi için söylenen eski bir ninni. Anneannem bunu
söylerdi!”
Gezgin-Gaga Turna, parşömeni haritasıyla karşılaştırdı. “Bakın,” dedi, “bu semboller, vadinin ötes
indeki antik bir kapıyı gösteriyor. Şarkı Ağacı, bize sonraki hedefimizi gösterdi.” Pofuduk Ayı, ağaca
minnetle baktı. Dallarını salladı ve ağaç, cevap olarak en güzel melodisini çaldı. Bu an, onların
kalplerinde sonsuza dek kalacaktı.
Yıldızlar parladı. Orman nefes aldı. Pofuduk Ayı gülümsedi.