Gökkuşağını Tamir Eden Kurbağa

Yağmur dinmişti. Ormanın her köşesi tazecik kokuyordu. Gökyüzünde bir gökkuşağı belirmişti ama herkes fark etti: mavisi yoktu!
Kelebekler fısıldaştı, kuşlar şaşkınlıkla baktı.
“Gökkuşağı eksik,” dedi biri.
“Belki mavi tatile çıktı,” dedi diğeri.

Ama minik kurbağa Lapi bu duruma çok üzüldü.
“Mavi olmazsa gökkuşağı tamamlanmaz!” dedi ve hemen su birikintisine atladı.
Suya bakarken kendi yansımasını gördü.
“Ben suyun rengini bilirim. Belki maviyi bulurum!”

Lapi ormanın derinliklerine doğru zıplaya zıplaya gitti. Önce şelaleye uğradı.
“Ey Şelale, senin suların neden bu kadar parlak?”
Şelale gürledi: “Çünkü gökyüzünü yansıtırım. Ama bugün mavi kayıp!”

Lapi düşündü, sonra gökyüzüne baktı.
“Belki mavi, bulutların arkasına saklanmıştır.”

Yukarı çıkmak için leylekten yardım istedi.
“Leylek amca, beni bulutlara kadar uçurur musun?”
Leylek güldü: “Sen minik bir kurbağasın ama cesaretin büyük. Atla bakalım!”

Lapi leyleğin sırtına atladı. Uçarken rüzgâr kulaklarını okşuyordu. Bulutların arasına vardıklarında mavi bir damlacık gördü — ağlıyordu!
“Neden ağlıyorsun?” diye sordu Lapi.
“Kimse beni fark etmiyor,” dedi Mavi. “Gökkuşağında parlamak istedim ama yağmur bitmeden bulutlara sıkıştım.”

Lapi gülümsedi. “O zaman gel, seni yerine götüreyim.”
Mavi utangaçça ışıldadı, sonra Lapi’nin sırtına atladı. Birlikte yere indiler.

Lapi su birikintisinin yanına geldi, gökyüzüne baktı ve zıpladı! Mavi damlası havaya karıştı, bir anda gökkuşağının eksik rengi tamamlandı.
Orman alkış gibi cıvıldadı, kelebekler uçuştu, kuşlar şarkı söyledi.

“Başardın Lapi!” diye bağırdı herkes.
Lapi mütevazı bir şekilde gülümsedi:
“Ben sadece rengini kaybeden bir dostumu buldum.”

O günden sonra her yağmurdan sonra gökkuşağında mavi en parlak renk olurdu. Ve ormanda bir söz söylenirdi:
“Bir kurbağa bile gökyüzünü tamir edebilir.”

Bu masaldan öğrendiğimiz ders:
Eksik görünen her şey, aslında tamamlanmayı bekleyen bir hikâyedir. Küçük bir cesaret, dünyayı yeniden renklendirebilir.