Pırıltı ve Sahnenin Tatlı Sırrı

Güneşli Bir Sabaha Merhaba

Sabah güneşi, Defne’nin odasının duvarlarına limon sarısı bir ışık bırakmıştı. Perdeler hafifçe kıpırdıyor, sanki rüzgâr bugün güzel bir gün demek için uğruyordu. Defne yatağından kalktı, esnedi ve ayak parmaklarını tek tek oynattı. Parmaklarıyla yorganın üzerinde görünmez bir piyano çalıyor gibiydi.

Kapı aralandı, annesi içeri girdi. Elinde küçük bir tabak vardı. Tabakta minik bir tost ve bir avuç çilek duruyordu. Annesi gülümseyerek yatağın kenarına oturdu ve Defne’nin saçlarını usulca okşadı.

— Günaydın Defne. Bugün büyük gün, değil mi?

Defne çileklere bakıp gülümsedi ama içinde tatlı bir kıpırtı vardı. Karnında sanki küçük kanatlar çırpınıyordu. Bu heyecan, onun en sevdiği gösteri günü olduğu içindi.

— Günaydın anne. Evet, büyük gün. Ama karnımda kelebekler uçuyor.

Annesi kızının ellerini tuttu. Kelebekler iyidir dedi yumuşak bir sesle. Onlar senin heyecanla şarkı söylediğini gösterir. Defne derin bir nefes aldı ve omuzlarını serbest bıraktı.

Müzik Kutusundan Gelen Sürpriz

Defne tostundan bir ısırık aldıktan sonra dolabını açtı. Pembe tütüsü pofuduk bir bulut gibi askıda duruyordu. Bale ayakkabılarını yan yana dizdi ve aynada kendine baktı. Gözleri heyecanla parlıyordu.

— Anne, bugün sahnede gerçekten bir yıldız gibi hissedebilir miyim?

Yıldız olmak için sadece yaptığın şeyi sevmen yeterli dedi annesi. Defne bunu duyunca kendi etrafında küçük bir dönüş yaptı. Tütüsü neşeyle hışırdadı. O sırada köşedeki eski müzik kutusu birden tınladı.

Kapağı usulca aralandı. İçindeki minik balerin figürü bu kez sadece dönmedi. Sanki Defne’ye bakıp nazikçe gülümsedi. Sonra pamuk kadar hafifleyip kutudan dışarı çıktı. Bir avuç içi kadar boyu ve pembe kurdeleli saçları vardı.

Defne şaşkınlıkla bakakaldı. Acaba rüya mı görüyorum? diye kendi kendine düşündü. Ama minik balerin çok gerçek görünüyordu. Zarifçe eğilip Defne’yi selamladı.

— Benim adım Pırıltı. Dansı seven çocukların müzik kutularında yaşarım. Bugün senin günün olduğu için sana bir sahne sırrı getirdim.

İç Sahne ve Neşeli Adımlar

Pırıltı ellerini çırptı ve odanın havası bir anda değişti. Aynanın yüzeyi su gibi dalgalandı. Oradan yayılan sıcak ışık odayı pırıl pırıl bir prova salonuna dönüştürdü. Yerler bal rengi ahşaptı ve her yer tertemiz kokuyordu.

Yaşlı meşe ağacı gibi görünen sahne kenarı, derin bir nefes alır gibi hışırdadı. Defne hayranlıkla etrafına baktı. Burası İç Sahne dedi Pırıltı. Burası sadece senin mutluluğunla aydınlanan özel bir yerdir.

Pırıltı, Defne’nin bileğine minik pembe bir bileklik taktı. Bu bileklik sana gülümsemeyi hatırlatacak dedi. Sonra saçına minik bir nota tokası iliştirdi. Bu da sana müziğin dostluğunu anlatacak.

Defne bilekliğine dokundu ve içi ısındı. Müzik başladığında Pırıltı ile birlikte dans ettiler. Neşe paylaşıldıkça adımları daha hafif gelmeye başladı. Defne artık kelebeklerin sadece çiçek bahçesinde uçtuğunu hissediyordu.

— Uyumlu olmak sadece aynı hareketi yapmak değildir. Uyumlu olmak aynı mutluluğu paylaşmaktır.

Sahnenin Işıltılı Kapanışı

Gösteri vakti geldiğinde kültür merkezi tül eteklerin hışırtısıyla doluydu. Defne kuliste arkadaşı Nisan’ın elini tuttu. İkisi de çok heyecanlıydı ama artık korkmuyorlardı. Defne bilekliğine dokundu ve gülümsedi.

Perde açıldı ve sahne ışıkları üzerlerine düştü. Defne müziği sadece kulaklarıyla değil, kalbiyle de dinledi. Rüzgârın fısıltısını duyan bir yaprak gibi müziğin akışına bıraktı kendini. Her adımında içindeki neşeyi seyircilere sundu.

Nisan ile yan yana dönerken birbirlerine sevgiyle baktılar. Hatalar olsa bile gülümseyerek devam ettiler. Çünkü biliyorlardı ki en güzel dans, kalpten gelen danstı. Gösteri bittiğinde alkışlar tüm salonu kapladı.

O gece Defne yatağına yattığında çok mutluydu. Müzik kutusuna bakıp Pırıltı’ya teşekkür etti. Anladı ki sevgiyle yapılan her iş, dünyayı bir yıldız gibi aydınlatırdı.

Yıldızlar gökyüzünde parlar, neşeli kalpler ise her yerde ışık saçar.